Volle asbakken op de bar, het nuttigen van een sigaret bij een biertje, het behoort sinds juli 2008 in de Nederlandse kroeg allemaal tot het verleden. Massaal zoek ik met vrienden naar uitgaansgelegenheden waar een sigaret oogluikend wordt toegestaan, met succes. Om me heen wemelt het van gefrustreerde rokers die hun ontevredenheid niet onder stoelen of banken steken en in Groningen is de eerste ‘rookzaak’ een feit. Uiteraard vormt zich de ultieme vraag in mijn hoofd: “Heeft Nederland eigenlijk wel baat bij een rookvrije horeca?”

Sinds het rookverbod is er spontaan een samenhorigheid ontstaan tussen de rokers. Bibberend bij de ingang van de kroeg vang ik een gesprek naast mij op. Hieruit blijkt dat Minister Ab Klink zich niet geliefd heeft gemaakt bij een groot deel van de Nederlanders. Zelf geeft hij in het programma “De wereld draait door” te kennen dat hij van zijn negatieve imago af wil. Hij ziet zichzelf liever als iemand die de volksgezondheid geholpen heeft middels het rookverbod. Naar mijn mening heeft hij er ook voor gezorgd dat talloze kleine horecaondernemers moeite hebben het hoofd financieel boven water te houden. Uit onderzoek van Club Judge blijkt dat jongeren tussen de 18 en 25 jaar minder en korter op stap gaan dankzij het rookverbod. 70 procent van de niet-rokers ziet de rokerige kroegen en volle asbakken op de toog het liefst zo snel mogelijk terug. Tot zover het argument aangaande de gezondheid van niet-rokers in onze samenleving. Over de ongezonde dampen in de rookvrije kroegen nog maar niet te spreken. Zweet en alcoholkegels komen je bij de deur al tegemoet. Is dit dan de definitie van een gezonde, frisse ruimte?

Nederland staat overal ter wereld bekent als een vrijzinnig land. Vrijheid van meningsuiting staat hoog in het vaandel en een ieder van ons is daarom ook vrij in het maken van zijn of haar keuzes. De regering is trots op dit gegeven  en het wordt dan ook te pas en te onpas aangehaald. Wat betreft het rookverbod zijn ze hier echter aan voorbij gegaan. Waarom heeft de regering, uitgerekend bij dit gevoelige onderwerp, niet stilgestaan bij de wensen van de bevolking en haar ondernemers?  Het lijkt erop dat alle onderzoeken en peilingen van de laatste tijd het antwoord klaar hebben. Hieruit blijkt namelijk dat zowel horecaondernemers als haar bezoekers niet content zijn met het verbod. Samen met de asbakken verdwijnt namelijk ook ongeveer 30 procent van de omzet van de kleine horecaondernemer.

Het eerste geluid wat betreft een uitzondering op het rookverbod kwam afgelopen week uit een bijzondere hoek. VVD-kamerlid Halbe Zijlstra vindt dat er tijdens carnaval een uitzondering gemaakt moet worden op het rookverbod. De eerlijke concurrentie komt volgens hem in het geding, als er verdeeldheid bij de kroegen onderling is. Het eerste gezonde geluid sinds de invoering van het rookverbod, al zeg ik het zelf. En dat vanuit een regering waarin het belang van de volksgezondheid excessieve vormen aanneemt.

Heeft Nederland wel baat bij een rookvrije horeca? Afgaand op mijn sociale omgeving, diverse peilingen en onderzoeken niet. Het grootste gedeelte van de niet-rokers wil de asbakken terug op tafel, net als de rokende horecabezoekers in ons land. De kleine horecaondernemer ziet, gezamenlijk met de asbakken, hun omzet en klandizie het liefst zo snel mogelijk terugkomen. Laat de keuze aan de ondernemer zelf. Geef de horeca-eigenaren de kans om een goeddraaiende, rookvrije kroeg te beginnen, of om een in rook gehulde bar te behouden. 

Door Adeline Mans

Eindopdracht beeldredactie en beeldbewerking, in samenwerking met Marlies Steinvoort.

Eind september ontving ik het heugelijke nieuws dat er een appartement beschikbaar was op de Dappermarkt. Euforie maakte zich van me meester, aangezien ik al een jaar driftig op zoek was naar een vaste verblijfsplaats in een leuke buurt van Amsterdam. Er was echter, hoe kan het ook anders, een klein obstakel. Het appartement was per oktober beschikbaar, oftewel binnen een week. Op zich geen probleem, als het appartement zich niet in een walgelijk, gele staat had bevonden. Mijn schilderkwaliteiten zijn daarnaast ook niet bepaald ervaren, wat de situatie nog penibeler maakte.

Na een rondje bellen waren enkele, onwetende zielen bereidt om een handje te helpen. Mijn ietwat strakke planning lag na een dag al op zijn gat, dus werd het improviseren geblazen. Doordeweeks hier en daar wat inpakken, met als gevolg dat op de dag van de verhuizing zelf mijn complete inboedel nog in dozen gestopt moest worden. Het vrijdag en zaterdag schilderen werd buffelen totdat niemand meer een stap kon zetten. Na de eerste enthousiaste lik witte verf kreeg ik namelijk een waas voor mijn ogen. Een gele waas welteverstaan. Want wat bleek? Door mijn zorgvuldig aangebrachte witte latex kwam het altijd vrolijke geel spontaan tevoorschijn. Een diepe zucht ging door de kamer en een bars “dat wordt twee keer verven” galmde in mijn oren na. Schichtig liep ik een rondje door het nieuwe appartement. Verwarmingsbuizen, muren, plinten, muren, kozijnen en nog meer muren. Mijn leven stond plotseling in het teken van geel en mijn aversie tegen deze, vroeger nog liefelijke kleur, groeide met de minuut.

Geel is dankzij deze ervaring mijn verdere leven taboe. De zon is sinds drie weken helder goud van kleur. Toekomstige nazaten mogen alles op de muur wensen, behalve geel. En is geel de nieuwe modekleur? Dan zal ik uit protest een zomerlang zwart dragen. Kleurpsychologen, analisten en blije zielen worden niet meer serieus genomen. Aangezien zij beweren dat geel een positieve invloed op je humeur heeft. Dit alles typ ik tussen kraakwitte muren, rode banken en zwarte vloeren, want daar krijg ik pas een goed humeur van.